آریو بهنام®

که من تنهایی ات را جشن میگیرم با گل بی رنگ اشکانم..

به سرخان دو چشمانم..به گرمای ارغوان رنگ سرد سرد دستانم..

نگاهت در نگاهم یخ گره خوردس..

لبانت بر لبانت سخت بحرانیس..
به دنبال یک عدد لبخند..بدنیایت سفر کردم..
همه گشتم..همه کشتم. نیافتن بود در کار..
به مژگانت دست آویختم..
همه دست از نیاز وافر..
بجز ترکان گیسویت نیافتم من بدان باده..
به یک جام شوکران خوردن مراسهل است از کامت..
نمی داری به من  عرضه ..
به  دامانت..من آن دارم..
به سامانت من آن سارم..
که باران نگاهت بر من آرد جان..

زبرف دیدگانت یخ شود جانم..
مرا دم بر دمت بر دم...که دم دارد،بغض آلود این سینه..
سرم سر میدهد سرما...دمم دم میدهد بی مه...
نمی دانم که ...نمی تانم..نمی سانم به این سانم..
تمام روز در من شب موی تو سامانه..
مرا بی خود زخود وا کردی و رفتی..
ندیدی این همه غوغا ..و شاید دیدی و رفتی...
که سلطانی و بی مهری اساس جکمتت باشد..
به خود آیم نمی دانم که کی رفتی ..به چه رفتی ..کجا رفتی...
هراسان در خودم غرق تمنایت..
به گوشاگوش خود می رهم بی پینه..
نمی یابم زتو رد و نقشینه..
به زانو خود بغل گیرم ..بفریادم رس ای شیدای دیرینه..
تبسم بر لب جاری..دو دستانم دواتش دان شدس اکنون..
چشانم سارهای روز اغازین بهار ارد بخاطر ..
طلوعی بر دلم رنگ ثریا اورد یک دم..چشانم رنگ سبزینه..
بخود ایم.تورا یابم ..مرا درخود نمودی مست..و من مملو زتو گشتم..
خدایا این همه خوابس..یا ان کابوس دیرینه..
توهم باشد ایا این یا هرروز من چینه..
بخود جامی رسانم لب زجویبار دو چشمانم..
ندا اید بر ِ کامم.. زجام ذوب برگونه..
برو خوش باش ای مجنون که  تو لیلا زخود داری..
که مستی از درون داری...
که او را در حزون داری..
ز لا اعبدو ماتعبدون داری..
سرم درد میکنه و دردم سر میکنه با من ...

سرم درد میکنه و دردم سر میکنه با من ...